The Hateful Eight


, | Διάρκεια: 182 λεπτά | Παραγωγή: , Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής


Η 8η ταινία του Quentin Tarantino πέρασε από χίλια κύματα, με διαρροές και αλλαγές του σεναρίου, άλλα τελικά είναι εδώ, για να μας βυθίσει – ξανά – στο σύμπαν αυτού του ιδιαίτερου σκηνοθέτη. Πρόκειται για ένα western, που δεν θα το συνοδεύει το χρώμα της ερήμου και της σκόνης, όπως πιθανότατα έχουμε συνηθίσει, άλλα το λευκό του χιονιού, κι όπου θα δούμε νέους ηθοποιούς, άλλα και μερικούς βετεράνους “Ταραντινικούς”.

Η υπόθεση, θέλει οκτώ παράνομους και μη να βρίσκουν καταφύγιο στο ίδιο, μικρό σπίτι, μέσα σε μία χιονοθύελλα που επικρατεί στην περιοχή. Ο χρόνος είναι λίγα χρόνια μετά τον Αμερικάνικο εμφύλιο, έτσι αυτό ανάμεσα σε άαλλα θα αποτελέσει την σπίθα κι άλλων γεγονότων. Στο πρώτο trailer της ταινίας βλέπουμε τους Samuel L. Jackson, Kurt Russell και Jennifer Jason Leigh σε βασικούς ρόλους, όπως και άλλους συντελεστές.

Gallery:


  • h8ful-poster
  • the-hateful-eight-trailer-700x300-e1446750119550 (1)
  • hateful-eight-poster-4
  • hate1
  • hate2
  • hate3
  • hate5
  • hate6
  • hate7
  • The-Hateful-Eight-large-970x545-e1440150296608

H Κριτική Του CineGo


Γράφει:

Σε όλο του το μήκος των τριών ωρών, το “The Hateful Eight” είναι η όγδοη και μεγαλύτερη σε διάρκεια ταινία του Quentin Tarantino – ίσως με την εξαίρεση του “Kill Bill”, το οποίο βέβαια κυκλοφόρησε σε δύο μέρη ώστε να μην κουράσει τον θεατή. Εκτός από το παραπάνω χαρακτηριστικό, το “Hateful Eight” είναι και από τις πιο βίαιες ταινίες του Tarantino. Αλλά αποδεικνύεται άραγε να είναι κάτι παραπάνω από αυτό;

Καταρχήν οφείλουμε όλοι να βγάλουμε το καπέλο στον σκηνοθέτη για την επιλογή του να φιλμάρει σε 65mm χρησιμοποιώντας τους παραδοσιακούς φακούς της Panavision, με την προβολή της ταινίας σε 70mm σε επιλεγμένες (γύρω στις 50) αμερικάνικες αίθουσες να υπάρχει ως σκοπός από την πρώτη στιγμή. Οι περισσότεροι σκηνοθέτες δεν θα τολμούσαν ίσως κάτι τέτοιο, μιας και αυτοί οι αναμορφικοί φακοί της Panavision έχουν πολλές δεκαετίες να χρησιμοποιηθούν σε ταινία – παρ’όλο που είναι ο «σωστός», αυθεντικός τρόπος να απολαύσει κανείς το σινεμά.

Κι ενώ όσοι καταφέρουν να δουν την τρίωρη ταινία σε 70 mm θα εντυπωσιαστούν από την τρομερή φωτογραφία και τη μουσική της, θα κάνουν ένα διάλειμμα κάπου στα μισά για να σκεφτούν το ερώτημα που θέτει η ταινία μέχρι εκείνη τη στιγμή – το ποίο δεν απαντάει ποτέ τελικά στο δεύτερο μισό της : Ποιο είναι το νόημα όλου αυτού που μόλις είδα;

Παρατηρούμε τα μεγαλεπήβολα σχέδια της ταινίας από τα πρώτα της κιόλας πλάνα ώστε να ξεδιπλωθεί σε μια αιματηρή ιστορία της ίδιας της Αμερικής σε σύγκρουση με τον εαυτό της να λαμβάνει χώρα σχεδόν εξ ολοκλήρου σε ένα μεγάλο δωμάτιο (κρίμα, γιατί όσο «βρισκόμαστε» έξω από αυτό το δωμάτιο η ατμόσφαιρα είναι πολύ καλύτερη) κάπου στο Wyoming λίγο μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο και ενώ μια μεγάλη χιονοθύελλα εξελίσσεται έξω από αυτό. Ανά στιγμές, ο Tarantino πραγματικά προσπαθεί να πει κάτι για αυτό το παράξενο, θυμωμένο παζλ ανθρώπων που βοηθούν την Αμερική να παραμένει αυτή η πολωμένη χαοτική μάζα που είναι και σήμερα, αλλά γρήγορα η ταινία μετατοπίζεται σε μια αναμενόμενη κακοφωνία της βίας, παρά τις αρχικές του, ίσως, προθέσεις.

Το “The Hateful Eight” είναι μισό western και μισό ταινία μυστηρίου – δωματίου και γυρισμένο με τους πιο όμορφους φακούς που μπορεί να υπάρχουν και ένα soundtrack με την γνωστή επική διάθεση του θρύλου Ennio Morricone. Οι κύριοι χαρακτήρες είναι οι κυνηγοί κεφαλών Marquis Warren (Samuel L. Jackson) και John Ruth (Kurt Russell) – ο οποίος Ruth έχει μαζί του την εγκληματία wanted-dead-or-alive Daisy Domergue (Jennifer Jason Leigh)Σειρά παίρνει ο Chris Mannix (Walton Goggins), ένας ρατσιστής και σχετικά αφελής άνθρωπος του Νότου, ο οποίος υποστηρίζει ότι είναι ο νέος σερίφης της πόλης όπου ο Warren και ο Ruth κατευθύνονται. Μια χιονοθύελλα τους οδηγεί στο να βρουν καταφύγιο σε ένα κοντινό μαγαζί, όπου συναντούν άλλους τέσσερις ύποπτους και περίεργους χαρακτήρες και από εκεί κι έπειτα η δράση εκτυλίσσεται με πολύ, πολύ αργούς ρυθμούς. Ο Tarantino είναι εδώ και αρκετά χρόνια ένας κινηματογραφιστής με πρώτη του προτεραιότητα (ίσως και μοναδική) να ευχαριστήσει τον εαυτό του και γι αυτό φαίνεται να βάζει τα δυνατά του σε κάθε του ταινία, παίρνοντας τον εαυτό του πολύ σοβαρά – και όχι απαραίτητα με την κακή έννοια. Ωστόσο, στο “The Hateful Eight” οι πολύ μακροσκελείς διάλογοι και η ακατάσχετη φλυαρία, σε συνδυασμό με μερικά πρόχειρα στυλιζαρισμένα flashbacks δεν ευχαριστούν το θεατή όπως στα προηγούμενα εγχειρήματα του σκηνοθέτη. Αντίθετα κουράζουν, πολύ μάλιστα. Κι ενώ γίνεται μια καλή προσπάθεια στο να δίνεται αρκετός χρόνος στον κάθε χαρακτήρα να παρουσιάσει την ιστορία του, όλα είναι πάνω-κάτω προβλεπόμενα, η μοναδική ένταση που υφίσταται είναι στο να ανακαλύψουμε τι από όλα αυτά είναι αλήθεια και τι όχι.

Κι ενώ θα ακούσουμε πολύ διάλογο, αυτός είναι ο πιο πεζός και ανέμπνευστος που ο Tarantino έχει μέχρι στιγμής χρησιμοποιήσει σε ταινία του. Η υπόθεση, αν μπορέσει κάποιος να τη βάλει σε μια σειρά, είναι κάπως ανιαρή και επαναλαμβανόμενη – εάν η ταινία αυτή βρισκόταν στα χέρια ενός κινηματογραφίστη λιγότερο απορροφημένου από τον ίδιο του τον εαυτό, θα την είχε ξεπετάξει σε λιγότερο από μιάμιση ώρα με σχετικά παρόμοια επιτυχία. Και το σημείο όπου δίνεται λύση στο κεντρικό μυστήριο της ταινίας, το payoff που περιμέναμε τόση ώρα, είναι σοκαριστικά απογοητευτικό, ένας από μηχανής θεός που κανείς ουσιαστικά δεν χρειαζόταν.

Οι ηθοποιοί ωστόσο του “Hateful Eight” βυθίζονται στους ρόλους τους με πραγματική ευχαρίστηση, η Leigh για παράδειγμα φαίνεται σαφώς να απολαμβάνει τη φαυλότητα του χαρακτήρα της, όσο και η ίδια η ταινία απολαμβάνει να την υποβάλλει σε λεκτική κακοποίηση, ξυλοδαρμούς και διάφορα άλλα. Κι ενώ η ταινία προπαθεί να εξηγήσει τι είναι αυτό που κάνει την Domergue τόσο κακιά, και γιατί η πλοκή φαίνεται να περιστρέφεται γύρω της μέχρι ένα σημείο, η προσοχή μας αποστάται και από τις ιστορίες του δήμιου Oswaldo Mobray (Tim Roth), του Μεξικάνου επιστάτη Bob (Demian Bechir), και του λιγομίλητου cowboy Joe Gage (Michael Madsen). Μετά από πολλή προετοιμασία, ο Tarantino θέτει σε κίνηση τους τροχούς της υπόθεσης, για να καταλήξει σε ένα απίστευτα απογοητευτικό για το θεατή συμπέρασμα και να μας κάνει να αναρωτιόμαστε για λίγο αν μας διέφυγε κάτι στις τρεις ώρες της ταινίας και χάσαμε κάπου το νόημα αυτής.

Αλλά δεν θέλουμε και να πιστέψουμε ότι ο Tarantino έπεσε σε τέλμα, μιας και οι δουλειές του είναι από τις πιο αξιόλογες τόσο αισθητικά, όσο και σε επιλογή ηθοποιών. Ωστόσο, μετράμε πάλι αντίστροφα για την επιστροφή του με μια όχι τόσο κουραστική ταινία.

Βαθμολογία Χρηστών: 3.5 / 5


από 2 βαθμολογήσεις
Σύνδεση ή Δημιουργία Λογαριασμού για να βαθμολογήσεις την ταινία

Παίζεται σε: 0 αίθουσες
0 αίθουσες στην Αθήνα
0 αίθουσες στην Θεσσαλονίκη
0 αίθουσες στην Επαρχία


Η ταινία δεν παίζεται πλέον στις αίθουσες