Ο πιο μακρύς δρόμος


| Διάρκεια: 77 λεπτά | Παραγωγή: , Ελλάδα


Ένα από τα πιο συχνά φαινόμενα στην Ελλάδα είναι η σύλληψη ανήλικων παράτυπων μεταναστών ή προσφύγων, που πέφτουν θύματα εξαναγκασμού και κατηγορούνται ως διακινητές, με αποτέλεσμα να εκτίουν βαριές ποινές την ίδια στιγμή, που οι πραγματικοί διακινητές δρουν ελεύθεροι και ανενόχλητοι.

Η κάμερα της Μαριάννας Οικονόμου βρέθηκε μέσα στις φυλακές ανηλίκων στον Βόλο, ακολουθώντας δύο νεαρούς πρόσφυγες, τον Αλσαλέχ από την Συρία και τον Τσαζίμ από το Ιράκ. Οι δυο τους κατηγορούνται ως διακινητές και περιμένουν για αρκετούς μήνες για να δικαστούν, αντιμετωπίζοντας παράλληλα και όσες δυσκολίες συνεπάγεται η κράτηση τους εκεί: πρέπει να επικοινωνούν με τις αρχές σε μια γλώσσα, που δεν γνωρίζουν, αποκομμένοι από το οικογενειακό και φιλικό τους περιβάλλον.

 

Gallery:


  • THE LONGEST RUN poster 33X48 FINAL.out
  • longest-run

H Κριτική Του CineGo


Γράφει:

Η σκηνοθέτης, με την άδεια του διευθυντή των φυλακών, καταφέρνει να καταγράψει ένα μεγάλο μέρος της καθημερινότητάς τους, από τον προαυλισμό τους, τα τηλεφωνήματα στην οικογένεια τους, την συμμετοχή τους σε εκπαιδευτικά εργαστήρια και τις συνεντεύξεις με την κοινωνική υπηρεσία των φυλακών μέχρι τις συζητήσεις μέσα στο κελί τους και την δίκη του ενός από αυτούς. Η εικόνα, που περνά σε εμάς, είναι ενός σωφρονιστικού ιδρύματος, με υποτυπώδεις εγκαταστάσεις, όπου το μόνο στήριγμα των κρατουμένων σε ένα έντονα ψυχοφθόρο περιβάλλον είναι οι συγκρατούμενοι τους, άλλα και μερικοί από τους σωφρονιστικούς υπαλλήλους, που αναλαμβάνουν σε κάποιες περιπτώσεις και τον ρόλο του άτυπου κηδεμόνα τους.

Χωρίς συνεντεύξεις, άλλα με την καταγραφή της πραγματικότητας, που βιώνουν οι δύο νέοι, το ντοκιμαντέρ θίγει ένα πολύ σημαντικό ζήτημα – παρακλάδι του γενικότερου προσφυγικού προβλήματος. Όσοι πρόσφυγες και μετανάστες εξαναγκάζονται να οδηγήσουν βάρκες και να μεταφέρουν “συνταξιδιώτες” τους με την απειλή ενάντια στη ζωή την δική τους ή άλλων ανθρώπων, που ταξιδεύουν μαζί, συλλαμβάνονται και τους απαγγέλλονται βαριές κατηγορίες. Το δικαστήριο, συχνά καταλήγει σε μια “διαμάχη” ανάμεσα στον λόγο τους και τον λόγο των διωκτικών αρχών, που τους συνέλαβαν. Η αθώωση τους θα έρθει μόνο όταν τα στοιχεία, που θα φέρουν στο δικαστήριο οι αρχές, δεν επαρκούν για την καταδίκη τους από δικαστήρια, που – τουλάχιστον στο ντοκιμαντέρ – φαίνονται να είναι εξ αρχής “αρνητικά” απέναντι τους.

Η περίπτωση του Τσαζίμ, συνοψίζει ακόμη πιο τραγικές περιπτώσεις. Χωρίς χαρτιά, αν και όπως υποστηρίζει είναι ανήλικος όταν συλλαμβάνεται, η επιβεβαίωση θα πρέπει να έρθει έπειτα από ακτινολογικές εξετάσεις, που έχουν κάποια απόκλιση. Ο Τσαζίμ θεωρείται, τελικά, ότι ήταν ενήλικας την στιγμή της σύλληψης του και ως τέτοιος δικάζεται, απουσία των ελαφρυντικών, που θα είχε σε αντίθετη περίπτωση.

Το «Ο πιο μακρύς δρόμος» της Μαριάννας Οικονόμου, είναι ένα ντοκιμαντέρ που σίγουρα προβληματίζει. Μετά το τέλος του δεν μπορείς εύκολα να ορίσεις το ποιος είναι ο “καλός” και ποιος ο “κακός” της υπόθεσης. Αν δεν συλλαμβάνονται, οι άνθρωποι που φαίνεται πως παίζουν κάποιον ρόλο στη διακίνηση προσφύγων και μεταναστών, θα πρέπει να δεχθούμε πως οι διακινητές θα είναι εσαεί ατιμώρητοι. Από την άλλη, αθώοι άνθρωποι φυλακίζονται άδικα, και εξαιτίας του βραδυκίνητου συστήματος δικαιοσύνης της χώρας μας μένουν για μεγάλα διαστήματα στη φυλακή. Ακόμα και όταν αποφυλακιστούν με περιοριστικούς όρους, βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε μια χώρα, που αδυνατεί να συντηρήσει την διαμονή του σε αυτή.

Πρόκειται για ένα επίκαιρο φιλμ, που παράλληλα με την υπόθεση των δύο παιδιών, καταγράφει και άλλες πτυχές της ελληνικής κοινωνίας, που δίνει μπόλικη τροφή για σκέψη, κάτι που (υποθέτουμε) πως είναι και στόχος του.

Βαθμολογία Χρηστών: 5.0 / 5


από 1 βαθμολογήσεις
Σύνδεση ή Δημιουργία Λογαριασμού για να βαθμολογήσεις την ταινία

Παίζεται σε: 0 αίθουσες
0 αίθουσες στην Αθήνα
0 αίθουσες στην Θεσσαλονίκη
0 αίθουσες στην Επαρχία


Η ταινία δεν παίζεται πλέον στις αίθουσες